De gedichten in Ik ben ik is draaien om het natuurlijke. Hun engagement is niet de rationele waan van de dag, maar de duurzame, tijdloze natuurlijke mens, die nog altijd in ons leeft, en die, als je het meest noodzakelijke in het leven hebt, bepalend is voor je levensgeluk. Die natuurlijke mens steunt en versterkt Kriek bij lezers en toehoorders op poëtische wijze. Er worden geen boodschappen doorgegeven, maar poëtische bewegingen, belevingen.
Het ontbreken van interpunctie werkt uitnodigend . De gedichten geven lucht, met beginhoofdletters als bakens en witruimte als noodzakelijke stilte.
Opvallend element: de ritmische typografie, die deze poëzie verbindt met die van Van Ostaijen, aan wie ook het motto is ontleend. De tekstsprongen zijn welbewust en betekenisvol, dienen als partituur voor ritmes en intonaties van lezing en voordracht.
Ik ben ik is is een verfrissend tegengeluid anno nu, een verademing voor de hedendaagse westerse poëzielezer.