In Vuurvliegjes licht het kleine op. In smalle doorkijkjes, in alledaagse taferelen. Lichtpuntjes – knipoogjes in het gras, net genoeg om je weg te vinden, net genoeg om niet te verdwalen.
De gedichten volgen geen rechte lijn, maar bewegen langs momenten die je bijna mist. Een kind dat met een zaklantaarn een duistere tijd te lijf gaat, een hand die even blijft rusten op de rand van de dag, een blik waarin plots begrip oplicht, een waterplas waarin de lucht zich opent.
Een stille gloed die verloren lijkt in het volle licht van het leven, maar zich juist in de schemering laat vinden. En je vraagt je af waarom je haar niet eerder zag.
De toon is licht, soms speels, soms ironisch. Grote woorden worden vermeden of ondergraven; betekenis toont zich in beelden, in taal die hapert, zoekt en soms tekortschiet. Waar verwarring of misleiding binnendringen, gloeit iets dat niet geheel dooft.
Vuurvliegjes bundelt stille momenten die het zware verkleinen, zachter maken – tot ze passen in een hand.