Jos ruimt de nachten op in een ziekenhuis in Rotterdam-Zuid: infusen prikken, vuilzakken knopen, dronken mannen die naar huis willen. Op de brandtrap staat een vrouw die daar niet mag zijn. Wieke is anesthesioloog, op non-actief sinds er op de operatiekamer iemand overleed, maar haar pasje doet het nog gewoon.Contact is hun verboden, dus praten ze over de duiven onder de traptreden en over de kraan aan de overkant. Je hoort ze en weet waar het niet over gaat: Jos zag dat er iets misging en zweeg, en zij is de enige die dat kan bevestigen. Op een ochtend lopen ze samen de Maas in, hun kleren op de kant, en zeggen nog altijd niets.Is zwijgen een manier om van iemand te houden, of alleen een nette manier om jezelf te sparen?Dit boek is gegenereerd door AI.