Roos Timmerhuis tilt in een koude veilingloods de hoek van een deken op: onder drie lampenkappen en een klok zonder wijzers ligt een donker doek. Wilgen boven een sloot, geen naam, geen jaartal. Veertig euro. In haar Twentse winkel hangt niemand meer een schilderij boven de bank, dus vertelt ze er iets bij: een Enschedese textielfamilie, weggehaald in de oorlog, daarna een boerenzolder. Het werkt beter dan ze wil.Dan staat er een vrouw uit Amstelveen tussen de lijstenrekken. Ze is de kleindochter, zegt ze. Ze wil niet weten wat het waard is, ze wil weten bij wélke boer.Je denkt dat je zo'n verhaal kunt terugnemen, tot er iemand in is gaan wonen. Tot het ergens toch waar blijkt, alleen niet waar zij het heeft neergelegd. Hoe ver ga je om je eigen leugen te laten kloppen?Dit boek is door AI gegenereerd.